» Nazım Hikmet Ran şiirlerini mi okumak istiyorsunuz? Öyleyse tıklayın! (yeni!)

02.04

2018

Sabır Taşı

Zübeyde Yalçınkaya

Adam cebinde taşıdığı sabır taşını sıktı ve öfkesini böylelikle yendi. Herkes ona deli diyor ve deli gözüyle bakıyordu. Aklı olsa bunca hakarete, kötü davranışa bir tepki verirdi. Ama yine her zaman ki gibi tepki vermedi ve cebinden sabır taşını çıkarıp onu okşadı, sonra tekrar cebine koydu ve yoluna devam edip gitti.
Adam yetmiş yaşlarında, bir metre atmış santim boyunda, zayıf, ela gözlü ve beyaz sakallı biriydi. Karısından başka kimsesi yoktu ve o da maalesef yatalaktı. Yıllardır adam ona bakmaktaydı ve vaktinin çoğu zamanını onunla geçirmekteydi.
Kadın boy olarak adamdan on santim uzun, sarışın ve mavi gözlüydü. Felç olduğu günden beri hiç konuşamıyor, zaten konuşsa da ne konuştuğu anlaşılmıyordu. Çoğu zaman inliyor ve hastalıktan baygın düşmüş gözlerle bir noktaya bakıyordu.
Bu duruma kadın eşi yüzünden gelmişti. Evet, her şeye sabreden o adam yüzünden. Her gün karısıyla çocuğu olmuyor diye kavga eden ve her kavgada da hıncını alamayıp eşini döven o adam yüzünden.
Adamın çocuğunun olmaması canını o kadar çok sıkıyordu ki işte bu yüzden sigara içmeye hatta alkol almaya başlamıştı. Meyhaneden eve her geldiğinde ilk iş bir zamanlar aşık olduğu kadını azarlamak ve sonra onu dövmekti. Çoğu zaman eşine sırf çocuğu olmadığı için koca bir nefretle bakıyordu. Kendi kendine böyle zamanlarda,
-Arkadaşlarımın yanında benim yanımı alçak ettin. Bir evladı bana çok gördün, kısır kadın ne olacak, derdi.
Bir gün yine eve sarhoş gelmişti ve eşini acımadan yine dövmüştü. Fakat bugün diğer günlerden farklıydı. Kadın, adam onu döverken balkona kaçmış ve yanlış bir hareket sonucu balkondan düşmüştü. Kadın bu olay sonrası çocuğunu düşürmüş, bu da yetmemiş gibi bir de felç olmuştu.
Adam o günden sonra içkiye ve sigaraya tövbe etti. En önemlisi ise asıl önemli olanın çocuk değil, sevdiği eşi olduğunu anladı. O günden bugüne artık değil insan bir hayvanı bile incitmedi, dahası kim ona hakaret etse incitmemek için cevap vermedi. Belki unutup cevap veririm diye de sabır taşını yanından hiç ayırmadı. Sabır, sabır, sabırrr diyerek.



Zübeyde Yalçınkaya

Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Öykü için yorumlar

Bu öyküyü sevdim diyenler

Yazarın son 10 yazısı

Şiirlerin ve denemelerin telif hakları ve sorumluluğu sahiplerine aittir. Siirkolik.com telif hakları yasasınca şiir teliflerine bağlı kalmayı taahhüt eder.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Siirkolik Şiir Bildirimleri