YalnızLık

Coşkun Işıkdemir

Bazen düşünüyorum da yalnızlık sanki benden vazgeçmeyen bir dost. Ben ondan vazgeçip sana gelsem de o seni benden alıp benden vazgeçmiyor. Dinlemiyor ki beni. Ve beni başkasıyla paylaşmıyor ve beni de kimseyle paylaşma diyor bana. İşte o zaman benliğimi kaybederim ve ben ben olmam diyor. Ben onu uzaklaştırmak için her ne kadar onu paylaşma yoluna gitsem de kimse benle paylaşmıyor. Beni daima yalnızlığa teslim edip onla baş başa bırakıyorlar. Bir nevi mahkum oluyorum yalnızlığa.
Yalnızlık, için için gülüyor onu bırakamadığıma ve daima onla olduğuma. O seviniyor ama ben ağlıyorum. O benle olmak istiyor ben ondan uzaklaşmak.. Ama hep o galip geliyor. Yalnızlıkla beraber yaşıyorum ve sanırsam onla beraber öleceğim. Arkamda bırakmamak istediğim bir SEN vardın ama artık sende yoksun. Ve beni yalnızlığa kendi ellerinle teslim ettin.
Bir kere de benle olma artık yalnızlık. Ne olur düş yakamdan artık bırak beni. Yoksa bu hayat yaşanmaz oluyor!

Coşkun Işıkdemir

493 kez okundu.